بند ناف روانی

  • نویسنده : زهرا کیافر
  • بازدید : 177
  • نگارش شده در : دوشنبه 20 مرداد 99
  • دیدگاه ها : 0

 بند ناف همان چیزی است که جنین را به مادر وصل می کند و باعث ادامه حیات او می شود. پس از تولد این بند ناف به لحاظ فیزیکی بریده می شود، اما برای بعضی از والدین همچنان به شکل روانی و عاطفی بین او و فرزندش  تا سالها وجود دارد.

در سال های اول عمر یک کودک، وجود وابستگی و دلبستگی بین والد و فرزند امری حیاتی است که موجب شکل گیری شخصیت سالم در کودک می شود. کودکی که دلبستگی ایمن را از سوی والد خود تجربه کرده است، در آینده شخصیتی مستقل خواهد داشت، دنیا را جای امنی می داند و همیشه می داند که پناهگاهی تحت عنوان خانواده دارد.

بنابراین، وجود وابستگی روانی/عاطفی بین والد و کودک امری ضروری در سال های اول عمر است. اما باید در سن مناسب قطع شود تا از اثرات منفی آن جلوگیری شود. گاهی اوقات این بند ناف ها بین والدین و کودک هیچگاه از بین نرفته و سبب وابستگی شدید کودک به والدین می گردد و بتدریج با بزرگتر شدن کودک همچنان این وابستگی  ادامه می یابد تا فرد بتواند بدین وسیله نیازهایش را بدون دردسر مرتفع کند. چنین فردی با داشتن بند ناف روانی در نوجوانی و سپس جوانی شخصیتی وابسته و فاقد عزت نفس پیدا می کند. فردی که والدین هیچگاه به او حس مسوولیت پذیری را نیاموخته اند و همیشه خود برطرف کننده نیازهای او بوده اند و برای همه امور مربوط به فرزند اعم از رشته تحصیلی، شغل، ازدواج و...خود تصمیم گیرنده بوده اند. این افراد هنگام ورود به رابطه زوجی نیز دچار مشکلات فراوانی می شوند و اغلب در زندگی زناشویی خود با شکست مواجه می شوند ، زیرا فردی وابسته و فاقد حس مسوولیت هستند که نیاز به مراقبت همسر یا پارتنر خود دارند. همسران این افراد اغلب احساس خوبی در زندگی زناشویی نداشته و کیفیت رضایت زناشویی در این روابط بسیار پایین است که در نهایت منجر به جدایی و طلاق می شود.

چنانچه احساس می کنید در چنین رابطه ای گیر کرده اید نیاز به کمک یک رواندرمانگر حرفه ای و یا زوج درمانگر دارید.

دیدگاه ها

دیدگاه شما چیست ؟